Wat is orthomoleculaire geneeskunde ?

terug naar de homepagina van ME-zelf, praktijk voor natuurgeneeskunde

---genezen met behulp van voedingsstoffen---

Orthomoleculair

De term 'orthomoleculair' werd voor het eerst gebruikt in 1968 door de Amerikaanse chemicus en tweevoudig nobelprijs winnaar professor Linus Pauling. Orthos komt uit het Grieks en betekent: 'juist, recht of gezond', en moleculair staat voor: 'de moleculen betreffende'. In de orthomoleculaire geneeskunde streeft men naar 'de juiste stof op de juiste plek'. Een orthomoleculair therapeut werkt met stoffen die het lichaam van nature al kent en nodig heeft voor een optimale gezondheid. Een optimale gezondheid vraagt om voldoende vitaminen, mineralen, vetzuren, aminozuren en enzymen in de juiste verhouding.

Voedingsstoffen duidt men ook wel aan met de term nutriënten, en een andere term voor orthomoleculaire geneeskunde is orthomoleculaire voedingsleer.

Terug naar boven

Wat doen voedingsstoffen?

Waarvoor zijn die voedingsstoffen zo noodzakelijk? Je lichaam is opgebouwd uit voedingsstoffen. Waar we in de orthomoleculaire geneeskunde vooral mee werken zijn de micro-nutrienten; stoffen die je lichaam in kleinere hoeveelheden nodig heeft maar welke wel essentieel zijn voor allerlei lichaamsfuncties. Je gebruikt ze o.a. om enzymen van te maken.

Een enzym is een stofje dat nodig is om een andere stof om te zetten. Het is een soort gereedschap voor de stofwisseling je lichaam. Enzymen hebben vele functies, zoals bij de verbranding en bij het verteren van je voedsel. Als je een tekort hebt aan een voedingsstof dan verlopen de processen waarbij die stof nodig is minder optimaal. Dit kan tot diverse klachten leiden. Zo kan een zinktekort leiden tot witte vlekjes op de nagels maar ook tot een verminderde weerstand tegen infecties. En een tekort aan magnesium kan een slechte botopbouw veroorzaken maar ook depressie, vermoeidheid en gespannen spieren. Zo kunnen twee mensen met hetzelfde tekort toch verschillende klachten krijgen. Ieder lichaam is weer verschillend.

Sommige symptomen treden pas op bij een groot tekort terwijl andere symptomen al optreden bij een geringer tekort. Zo is van vitamine C gebrek bekend dat het leidt tot 'scheurbuik', wat vroeger voorkwam bij zeelieden die geen verse groenten en fruit aten. Hierbij verliest het collageen in bindweefsel zijn samenhang en gaat het 'scheuren'. Dit gebeurt echter pas bij een groot tekort aan vitamine C (primair tekort). Een kleiner tekort aan vitamine C kan al zorgen voor een slechtere wondgenezing (secundair tekort). In totaal heeft vitamine C een paar honderd verschillende functies in het lichaam.

Terug naar boven

Waardoor ontstaan tekorten?

Er zijn vele factoren waardoor iemand een tekort aan voedingsstoffen kan hebben. Hieronder een opsomming van enkele belangrijke oorzaken:

Erfelijke stofwisselingsziektes (b.v. HPU) kunnen specifieke tekorten veroorzaken doordat bepaalde voedingsstoffen door de productie van 'foute stoffen' worden weggevangen. Bij HPU zijn dit vooral vitamine B6 en zink.

Darmproblemen kunnen een goede opname van voedingsstoffen verhinderen (malabsorptie). Darmproblemen kunnen o.a. ontstaan na langdurig gebruik van antibiotica waardoor de darmflora vernietigd wordt en schadelijke schimmels de overhand nemen.

Een tekort aan maagzuurproductie kan leiden tot een slechte opname van mineralen en vitamine B12.

Gebruik van een eenzijdig voedingspatroon of streng dieet waarin niet alle voedingsstoffen genoeg voorkomen kan leiden tot een tekort aan diverse stoffen. Door de raffinage van b.v. suikerbieten tot suiker gaan veel belangrijke stoffen zoals mineralen verloren. Hierdoor bevat een voedingspatroon met veel suiker een relatief tekort aan mineralen. Je neemt die suiker dan wel op maar je mist de mineralen (o.a. zink, chroom) om ze in je lichaamscellen op te nemen en te verbranden. Dit leidt weer tot overgewicht en vermoeidheid.

Hevig bloedverlies (menstruatie) kan b.v. tot ijzertekort leiden.

Bepaalde stoffen in voeding kunnen voedingsstoffen aan zich binden en daardoor verhinderen dat het lichaam de stoffen opneemt.

Door (langdurige) verhitting gaan bepaalde stoffen kapot. Vitamine B1 (thiamine) b.v. is gevoelig voor verhitting.

Bepaalde medicijnen kunnen de opname van voedingsstoffen verhinderen of de uitscheiding van stoffen bevorderen. Zo